1 september!

Zo de eerste schooldag zit erop. Dries zag het niet 100% zitten. Hij wou dat de vakantie nog een tijdje doorging. Alles OK, dus want wie wil dat nu niet denk ik. Marthe zag het al wat meer zitten. Ze is flink veranderd. Geen probleem om bij de juf naar binnen te trekken. Ze is blij om bij juf Vicky te zitten. Bovendien zit haar beste vriendin Marit ook bij haar in de klas.
Na schooltijd zag Dries het nu echt niet meer zitten. Hij had huiswerk en bovendien ook teveel! Uiteindelijk viel het nog mee. Hij had enkel een aantal voorbladen te kleuren, terwijl de mams en paps de boeken en agenda kaften. Ik vermoed dat dit nog maar een begin is.
Ondertussen zit ik eerlijk gezegd doorgaans liever in de Rofankabelbaan in Maurach, dan in de lift op school.

Edelweiss

De grote vakantie loopt ten einde. Op de hogeschool zijn we eigenlijk al volop bezig. De herexamens en deliberaties doorkruisen de voorbereidingen voor het nieuwe academiejaar.
Ondertussen ligt onze zomerreis al een heel eind achter de rug. Voor het eerste trokken we voor een vakantie naar de bergen, en nog wel naar Oostenrijk. We waren nog nooit in Oostenrijk geweest en wisten dus niet meteen wat ons te wachten stond. Ook de Alpen waren voor ons een nieuw gegeven. Maar we hadden gekozen voor een hotel in de buurt van een meer: de Achensee. We wilden genieten van de bergen, maar ondertussen ook eens aan het strand kunnen liggen en spelen, en een duik in het water doen. Dat laatste was wat overmoedig! Alleen Dries was dapper genoeg om onmiddellijk het meer in te duiken. 16 graden vond vooral de papa toch wat weinig, om in rond te plonsen.

Het hotel zelf droeg de originele naam 'Edelweiss' in Maurach. Een rustig hotel van Nederlands-Duitse eigenaars, naast de Rofanseilbahn.

De populier

Voor de grote vakantie verdween er een mijlpaal in ons leven. 't Is te zeggen het is (of was) meer een ijkpunt of een element uit de skyline van Gentbrugge. Althans voor ons! Wij wonen in een nogal dichtbevolkte en bebouwde buurt. Ergens bij één van de buren stond een immense populier in de tuin. Wij vonden het al altijd vreemd dat zo'n grote boom ergens in iemands stadstuin stond. Toen Dries klein was, heel klein dus, was de populier een troostende factor na het obligatoire bad. Dries werd iedere keer huilend door de mama na het bad omhoog gehouden om door het dakraam van de badkamer de populier te zien. Wat voor de mama een vrij frustrerende must was, bleek voor Dries een helend ritueel te zijn.
Vermoedelijk vonden de buren ergens in de straat achter ons, dat de populier zijn tijd had gehad, of dat hij misschien te gevaarlijk geworden was voor de buurt.
Ik was net op tijd om nog een foto te nemen van de half gevelde boom. Wie goed kijkt ziet de man hangen die de karwei geklaard heeft.

Langs de Taag

... en bijna in de oceaan. De foute boeking van de jeugdherberg in Lissabon zorgde ervoor dat we een aantal keer moesten verhuizen. Eén avond sliep ik met de helft van de groep in een jeugdherberg langs het strand van één van de voorstadjes van Lissabon. Een mooi strand kan je het er niet noemen, maar de buurt ziet er rijk en mediteraan uit.